TELEFONDAKİ ARKADAŞ...

2006-12-17 16:51:00

Numarayı çevirirken, nasıl oldu bilmiyorum ama çevirdiğim numaranın yanlış olduğunu bilmeme karşın telefonu kapatmadan hattın öteki ucundan yanıt verilmesini bekledim. Yaşlı bir adam aksi bir ses tonuyla yanıt verdi. “Yanlış numara!” dedi ve telefonu yüzüme kapattı. Canım sıkkın, aynı numarayı bir daha çevirdim. Aynı ses “Size yanlış dedim!” dedi ve yine telefonu yüzüme kapattı. Yanlış bir numara çevirdiğimi nereden biliyordu? Bir polis çevresinde olan bitene karşı her zaman ilgili olmak konusunda eğitim görür. Hiç düşünmeden aynı numarayı üçüncü kez çevirdim.

“Yeter artık” dedi adam. “Yine sen misin?”

“Evet” dedim. “Daha ağzımı bile açmadan yanlış numarayı çevirdiğimi nereden biliyorsunuz?”

“Bunu da sen bul!” diyerek telefonu tekrar yüzüme kapattı. Oturduğum yerde ahize elimde kalakaldım. Sonra büyük bir kararlılıkla adamı bir daha aradım.

“Buldun mu?” dedi.

“Aklıma bir tek şey geliyor... Sizi kimse aramaz.”

“Tamam, buldun!” dedi ve telefonu dördüncü kez yüzüme kapattı. Sinirlerim gevşediği için, gülerek aradım adamı bu kez.

“Şimdi ne istiyorsun?” diye sordu.

“Yalnızca... Bir ‘Merhaba’ demek istedim.”

“Merhaba mı?” diye sordu adam şaşkınlığını gizleyemeden. “Neden?”

“Ne bileyim. Sizi kimse aramıyorsa, bari ben arayayım dedim.”

“Peki. Merhaba. Kimsiniz?”

Sonunda başarmıştım. Meraklanma sırası ondaydı. Kendimi tanıttıktan sonra, ona kim olduğunu sordum.

Adını söyledikten sonra, “Seksen sekiz yaşımdayım ve son yirmi yıldır bir günde telefonla bu kadar aranmamıştım yanlışlıkla olsa da!” dedi ve gülme-   ye başladık.

Yaklaşık on dakika sohbet ettik. Ne ailesi ne de bir arkadaşı vardı. Yakınlarının tümü ölmüştü. Asansör görevlisi olarak çalıştığı günlere ilişkin anılarından söz ederken sesi çok içten geliyordu. Kendisini tekrar arama konusunda izin istedim.

“Neden böyle bir şey yapmak istiyorsun?” diye sorarken şaşkınlığını saklayamıyordu.

“Ne bileyim. Telefon arkadaşı olabiliriz, hani şu mektup arkadaşları gibi.”

Tereddüt etti. “Yeni bir arkadaşım olmasının bence bir sakıncası yok” dedi. Sesi oldukça duyarlıydı bu kez. Ertesi gün ve sonraki günlerde onu yeniden aradım. Sohbeti tatlıydı. Bana Birinci ve İkinci Dünya Savaşı anılarından, öteki tarihi olaylardan söz etti.

 

Ona evimin ve ofisimin telefon numaralarını verdim. O da beni arayabilecekti. Aradı da... Hemen hemen her gün. Yalnız ve yaşlı bir adama iyilik yapmak değildi amacım yalnızca. Onunla konuşmak benim için önemliydi, çünkü benim yaşamımda da büyük bir boşluk vardı. Yetimhanelerde, bakıcı ailelerin yanında büyümüştüm, hiç babam olmamıştı. Zamanla onu baba gibi görmeye başladım. Ona işimden, üniversitedeki derslerimden söz ediyordum. Yaşamımda psikolojik danışmanım rolünü üstlenmişti. Üstlerimden biriyle aramdaki anlaşmazlıktan söz ederken, yeni arkadaşıma “Onunla aramdaki bu sorunu bir an önce çözmem gerekiyor” dedim.

“Acelen ne?” diye uyardı beni. “Bırak aranızdaki olaylar biraz yatışsın. Benim yaşıma geldiğinde, zamanın pek çok şeyin ilacı olduğunu anlıyorsun. İşler kötüye giderse, o zaman konuş onunla.” Uzun bir sessizlikten sonra, “Biliyorsun...” dedi sakin bir sesle. “Seninle kendi oğlumla konuşuyormuşum gibi konuşuyorum. Her zaman bir ailem ve çocuklarım olmasını istedim. Bu duygunun ne olduğunu anlayamayacak denli gençsin.”

Hayır değildim. Ben de hep bir ailem ve bir babam olsun istemiştim. Fakat ona hiçbir şey söylemedim. Çok uzun zamandır yüreğimde taşıdığım acıyı daha fazla taşıyamamaktan korktum. Bir akşam seksen dokuzuncu doğum gününün yaklaşmakta olduğunu söyledi.

Kendi ellerimle hemen çok büyük bir doğum günü kartı hazırladım. Kartın üzerinde bir doğum günü pastası ve seksen dokuz tane mum vardı. Tüm iş arkadaşlarımdan kartı imzalamalarını istedim. Yaklaşık yüz imza oldu kartta. Bundan çok hoşlanacağından emindim. Dört aydır telefonda sohbet ediyorduk, artık yüz yüze gelmemizin zamanı gelmişti. Doğum günü kartını kendi elimle götürmeye karar verdim. Kendisini ziyarete gideceğimi söylemedim. Sürpriz yapmak istiyordum. Telefon rehberinden adresini buldum ve oturduğu apartmana gidip, arabamı sokağının başına park ettim. Apartmana girdiğimde postacı elindeki mektupları ayırıyordu. Adının yazılı olduğu posta kutusunu denetlerken postacı doğru yerde olduğumu işaret etti başıyla. Yüreğim heyecanla çarpıyordu. Acaba telefonda kurulan aramızdaki kimyasal yaklaşım, yüz yüze de kurulacak mıydı? İçimden bir kuşku duygusu gelip geçti. Belki de babamın beni reddettiği gibi o da reddedecekti. Kapısını çaldım. Yanıt gelmeyince daha hızlı çaldım. Postacı başını kaldırıp bana baktı. “Kimse yok” dedi.

“Evet” dedim. Kendimi biraz tuhaf duyumsuyordum.

“Telefonu yanıtlaması denli uzun sürüyorsa,  kapıyı açması da...”

“Akrabası mısınız?” diye sordu postacı.

“Hayır, arkadaşıyım yalnızca.”

“Çok üzgünüm” dedi üzgün bir sesle. “Bay Meth önceki gün öldü."

“Öldü mü?” dedim.

Şaşkınlık içindeydim, inanamıyordum bir türlü duyduklarıma. Sonra kendimi toparladım, postacıya teşekkür ettim ve dışarıya çıktım.

 

Arabaya doğru yürürken gözlerim yaşlarla doluydu. Yaşamlarımızdaki güzelliklerin ayırdına varmak kimi zaman ani ve beklenmedik bir olayla olanaklıdır. Şimdi yaşamımda ilk kez, birbirimize ne denli yakın olduğumuzu anladım. Her şey ne denli de kolay olmuştu; bir dahaki sefere kendime yakın bir arkadaşı çok daha kolay bulacaktım. Yavaş yavaş bir sıcaklık kapladı bedenimi. Birden sanki onun ters sesini duydum. “Yanlış numara!” Sonra kendisini neden bir daha aramak istediğimi sorması geldi aklıma. Yüksek sesle “Çünkü sen benim için önemlisin” dedim. “Çünkü ben senin arkadaşınım.”

Açılmamış doğum günü kartını arabamın arka koltuğuna koydum ve direksiyona geçtim. Arabamı çalıştırmadan arkama döndüm bu kez fısıldadım:

“Ben yanlış numara çevirmedim. Sen benim arkadaşımdın.”•

57
0
0
Yorum Yaz