HALÝL ÝBRAHÝM SOFRASI.. Ýlginç hikayeler, yemek tarifleri, yaþamdan kesitler... Yani aradýðýnýz herþey..

ÞÝRÝN YAÞLILAR :))))

 

Huriye, Nuriye ve Düriye 75–80 yaslarýnda, çok eski üç arkadaþtýr. Bir gün Huriye Nuriye'ye telefon eder ve Düriye'ye gitmeye karar verirler ve giderler. Biraz muhabbetten sonra Düriye kahve yapar ve içerler. Biraz sonra Düriye yine:

-"Ay kusura bakmayýn unuttum, birer kahve yapayým da içelim" der.

Huriye ve Nuriye bir þey demezler ve içerler. Aradan biraz zaman geçer.

Düriye yine:

-"Size bir kahve bile yapmadým hemen yapayýmda içelim" der ve yapar getirir. Bizimkilerde yine itiraz yok. Akþama doðru Huriye ve Nuriye kalkarlar, yola düþerler. Yolda bastonlarý ile yavaþ yavaþ yürürken aralarýnda su konuþma geçer;

Huriye:

-"Kýz Nuriye, gördün mü Düriye'yi..!!! Ne kadar pinti olmuþ. Bize bir kahve bile ikram etmedi"

Nuriye:

-"Kýýzzz Düriye'yi ne zaman gördün??" J J J

Numarayý çevirirken, nasýl oldu bilmiyorum ama çevirdiðim numaranýn yanlýþ olduðunu bilmeme karþýn telefonu kapatmadan hattýn öteki ucundan yanýt verilmesini bekledim. Yaþlý bir adam aksi bir ses tonuyla yanýt verdi. “Yanlýþ numara!” dedi ve telefonu yüzüme kapattý. Caným sýkkýn, ayný numarayý bir daha çevirdim. Ayný ses “Size yanlýþ dedim!” dedi ve yine telefonu yüzüme kapattý. Yanlýþ bir numara çevirdiðimi nereden biliyordu? Bir polis çevresinde olan bitene karþý her zaman ilgili olmak konusunda eðitim görür. Hiç düþünmeden ayný numarayý üçüncü kez çevirdim.

“Yeter artýk” dedi adam. “Yine sen misin?”

“Evet” dedim. “Daha aðzýmý bile açmadan yanlýþ numarayý çevirdiðimi nereden biliyorsunuz?”

“Bunu da sen bul!” diyerek telefonu tekrar yüzüme kapattý. Oturduðum yerde ahize elimde kalakaldým. Sonra büyük bir kararlýlýkla adamý bir daha aradým.

“Buldun mu?” dedi.

“Aklýma bir tek þey geliyor... Sizi kimse aramaz.”

“Tamam, buldun!” dedi ve telefonu dördüncü kez yüzüme kapattý. Sinirlerim gevþediði için, gülerek aradým adamý bu kez.

“Þimdi ne istiyorsun?” diye sordu.

“Yalnýzca... Bir ‘Merhaba’ demek istedim.”

“Merhaba mý?” diye sordu adam þaþkýnlýðýný gizleyemeden. “Neden?”

“Ne bileyim. Sizi kimse aramýyorsa, bari ben arayayým dedim.”

“Peki. Merhaba. Kimsiniz?”

Sonunda baþarmýþtým. Meraklanma sýrasý ondaydý. Kendimi tanýttýktan sonra, ona kim olduðunu sordum.

Adýný söyledikten sonra, “Seksen sekiz yaþýmdayým ve son yirmi yýldýr bir günde telefonla bu kadar aranmamýþtým yanlýþlýkla olsa da!” dedi ve gülme-   ye baþladýk.

Yaklaþýk on dakika sohbet ettik. Ne ailesi ne de bir arkadaþý vardý. Yakýnlarýnýn tümü ölmüþtü. Asansör görevlisi olarak çalýþtýðý günlere iliþkin anýlarýndan söz ederken sesi çok içten geliyordu. Kendisini tekrar arama konusunda izin istedim.

“Neden böyle bir þey yapmak istiyorsun?” diye sorarken þaþkýnlýðýný saklayamýyordu.

“Ne bileyim. Telefon arkadaþý olabiliriz, hani þu mektup arkadaþlarý gibi.”

Tereddüt etti. “Yeni bir arkadaþým olmasýnýn bence bir sakýncasý yok” dedi. Sesi oldukça duyarlýydý bu kez. Ertesi gün ve sonraki günlerde onu yeniden aradým. Sohbeti tatlýydý. Bana Birinci ve Ýkinci Dünya Savaþý anýlarýndan, öteki tarihi olaylardan söz etti.

 

Ona evimin ve ofisimin telefon numaralarýný verdim. O da beni arayabilecekti. Aradý da... Hemen hemen her gün. Yalnýz ve yaþlý bir adama iyilik yapmak deðildi amacým yalnýzca. Onunla konuþmak benim için önemliydi, çünkü benim yaþamýmda da büyük bir boþluk vardý. Yetimhanelerde, bakýcý ailelerin yanýnda büyümüþtüm, hiç babam olmamýþtý. Zamanla onu baba gibi görmeye baþladým. Ona iþimden, üniversitedeki derslerimden söz ediyordum. Yaþamýmda psikolojik danýþmaným rolünü üstlenmiþti. Üstlerimden biriyle aramdaki anlaþmazlýktan söz ederken, yeni arkadaþýma “Onunla aramdaki bu sorunu bir an önce çözmem gerekiyor” dedim.

“Acelen ne?” diye uyardý beni. “Býrak aranýzdaki olaylar biraz yatýþsýn. Benim yaþýma geldiðinde, zamanýn pek çok þeyin ilacý olduðunu anlýyorsun. Ýþler kötüye giderse, o zaman konuþ onunla.” Uzun bir sessizlikten sonra, “Biliyorsun...” dedi sakin bir sesle. “Seninle kendi oðlumla konuþuyormuþum gibi konuþuyorum. Her zaman bir ailem ve çocuklarým olmasýný istedim. Bu duygunun ne olduðunu anlayamayacak denli gençsin.”

Hayýr deðildim. Ben de hep bir ailem ve bir babam olsun istemiþtim. Fakat ona hiçbir þey söylemedim. Çok uzun zamandýr yüreðimde taþýdýðým acýyý daha fazla taþýyamamaktan korktum. Bir akþam seksen dokuzuncu doðum gününün yaklaþmakta olduðunu söyledi.

Kendi ellerimle hemen çok büyük bir doðum günü kartý hazýrladým. Kartýn üzerinde bir doðum günü pastasý ve seksen dokuz tane mum vardý. Tüm iþ arkadaþlarýmdan kartý imzalamalarýný istedim. Yaklaþýk yüz imza oldu kartta. Bundan çok hoþlanacaðýndan emindim. Dört aydýr telefonda sohbet ediyorduk, artýk yüz yüze gelmemizin zamaný gelmiþti. Doðum günü kartýný kendi elimle götürmeye karar verdim. Kendisini ziyarete gideceðimi söylemedim. Sürpriz yapmak istiyordum. Telefon rehberinden adresini buldum ve oturduðu apartmana gidip, arabamý sokaðýnýn baþýna park ettim. Apartmana girdiðimde postacý elindeki mektuplarý ayýrýyordu. Adýnýn yazýlý olduðu posta kutusunu denetlerken postacý doðru yerde olduðumu iþaret etti baþýyla. Yüreðim heyecanla çarpýyordu. Acaba telefonda kurulan aramýzdaki kimyasal yaklaþým, yüz yüze de kurulacak mýydý? Ýçimden bir kuþku duygusu gelip geçti. Belki de babamýn beni reddettiði gibi o da reddedecekti. Kapýsýný çaldým. Yanýt gelmeyince daha hýzlý çaldým. Postacý baþýný kaldýrýp bana baktý. “Kimse yok” dedi.

“Evet” dedim. Kendimi biraz tuhaf duyumsuyordum.

“Telefonu yanýtlamasý denli uzun sürüyorsa,  kapýyý açmasý da...”

“Akrabasý mýsýnýz?” diye sordu postacý.

“Hayýr, arkadaþýyým yalnýzca.”

“Çok üzgünüm” dedi üzgün bir sesle. “Bay Meth önceki gün öldü."

“Öldü mü?” dedim.

Þaþkýnlýk içindeydim, inanamýyordum bir türlü duyduklarýma. Sonra kendimi toparladým, postacýya teþekkür ettim ve dýþarýya çýktým.

 

Arabaya doðru yürürken gözlerim yaþlarla doluydu. Yaþamlarýmýzdaki güzelliklerin ayýrdýna varmak kimi zaman ani ve beklenmedik bir olayla olanaklýdýr. Þimdi yaþamýmda ilk kez, birbirimize ne denli yakýn olduðumuzu anladým. Her þey ne denli de kolay olmuþtu; bir dahaki sefere kendime yakýn bir arkadaþý çok daha kolay bulacaktým. Yavaþ yavaþ bir sýcaklýk kapladý bedenimi. Birden sanki onun ters sesini duydum. “Yanlýþ numara!” Sonra kendisini neden bir daha aramak istediðimi sormasý geldi aklýma. Yüksek sesle “Çünkü sen benim için önemlisin” dedim. “Çünkü ben senin arkadaþýným.”

Açýlmamýþ doðum günü kartýný arabamýn arka koltuðuna koydum ve direksiyona geçtim. Arabamý çalýþtýrmadan arkama döndüm bu kez fýsýldadým:

“Ben yanlýþ numara çevirmedim. Sen benim arkadaþýmdýn.”•

AYAKKABICI, yeni getirdiði  mallarý vitrine yerleþtirirken, sokaktaki bir çocuk onu izlemekteydi.  Okullar kapanmak üzere olduðundan, spor ayakkabýlara raðbet fazlaydý.  Gerçi mallar lüks sayýlmazdý ama küçük bir dükkân için yeterliydi Onlarýn en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine doðru biraz daha yaklaþtý. Fakat bir koltuk deðneði kullanmaktaydý. Hem de  güçlükle…  Adam ona bir kez daha göz attý. Üstündeki  pantolonun sol kýsmý, dizinin alt kýsmýndan sonra boþtu. Bu yüzden de saða sola uçuþuyordu. Çocuðun baktýðý ayakkabýlar, sanki onu kendinden geçirmiþti. Bir müddet öyle durdu. Daldýðý hülyadan çýkýp  yola koyulduðunda, adam dükkandan dýþarý  fýrlayýp: Küçükk!. diye seslendi. Ayakkabý almayý düþündün mü? Bu seneki modeller  bir harika!. Çocuk, ona dönerek: Gerçekten çok güzeller!. diye tebessüm etti. Ama  benim bir bacaðým doðuþtan eksik. Bence önemli  deðil!. diye, atýldý adam. Bu dünyada her þeyiyle tam insan  yok ki! Kiminin eli eksik, kiminin de bacaðý. Kiminin de aklý ya da imaný. Küçük çocuk, bir þey söylemiyordu. Adam ise konuþmayý  sürdürdü: Keþke imanýmýz eksik olacaðýna, ayaklarýmýz eksik  olsa idi. Çocuðun kafasý iyice karýþmýþtý. Bu sefer adama doðru yaklaþýp: Anlayamadým!. dedi. Neden öyle olsun  ki? Çok basit!. dedi, adam. Eðer imanýmýz yoksa cennete  giremeyiz. Ama ayaklar yoksa problem deðil. Zaten orda tüm eksikler  tamamlanacak. Hatta sakat insanlar, saðlamlara oranla, daha fazla  mükâfat görecekler... Küçük çocuk, bir kez daha tebessüm  etti. O güne kadar çektiði acýlar, hafiflemiþ gibiydi. Adam, vitrine  iþaret ederek: Baktýðýn ayakkabý, sana yakýþýr!. dedi.  Denemek ister misin? Çocuk, baþýný yanlara  sallayýp: Üzerinde 30 lira yazýyor, dedi. Almam mümkün  deðil ki!. Ýndirim sezonunu, senin için biraz öne alýrým!.  dedi adam. Bu durumda 20 liraya düþer. Zaten sen bir tekini alacaksýn, o da 10 lira eder. Çocuk biraz düþünüp: Ayakkabýnýn diðer teki iþe yaramaz!. dedi. Onu kim alacak ki? Amma yaptýn ha!. diye güldü adam. Onu da, sað ayaðý eksik olan bir çocuða satarým. Küçük çocuðun aklý, bu sözlere yatmýþtý. Adam, devam ederek: Üstelik de  öðrencisin deðil mi? diye sordu. Ýkiye gidiyorum!. diye atýldý çocuk. Üçe geçtim sayýlýr. Tamam iþte!. dedi adam. 5  Lira da öðrenci indirimi yapsak, geri kalýr 5 lira. O da zaten pazarlýk payý olur. Bu durumda ayakkabý senindir, sattým  gitti!. Ayakkabýcý, çocuðun þaþkýn bakýþlarý  arasýnda dükkana girdi. Ýçerdeki raflar, onun beðendiði modelin  aynýsýyla doluydu. Ama adam, vitrinde olaný  çýkarttý. Bir tabure alýp döndükten sonra, çocuðu oturtup yeni ayakkabýsýný  giydirdi. Ve  çýkarttýðý eskiyi göstererek  ‘Benim satýþ iþlemim bitti!.’ dedi. Sen de bana, bunu satsan memnun olurum. Þaka mý  yapýyorsunuz? diye kekeledi çocuk. Onun tabaný delinmek üzere.Eski bir  ayakkabý, para eder mi? Sen çok câhil kalmýþsýn be  arkadaþ.. dedi, adam. Antika eþyalardan haberin yok her halde. Bir  antika ne kadar eski ise, o kadar para tutar. Bu yüzden ayakkabýn, bence en az 30- 40 lira eder. Küçük çocuk, art arda yaþadýðý  þoklarý, üzerinden atabilmiþ deðildi. Mutlaka bir rüyada olmalýydý. Hem  de hayatýndaki en güzel rüya. Adamýn  heyecandan terleyen avuçlarýna  sýkýþtýrdýðý kaðýt paralara göz gezdirdikten  sonra, 10 liralýk banknotu geri vererek: Bana göre 20 lira yeterli.. dedi. Ýndirim  mevsimini baþlattýnýz ya!.. Adam onu kýramayýp parayý aldý.  Ve bu arada yanaðýna bir öpücük kondurdu. Her nedense içi içine  sýðmýyordu. Eðer bütün mallarýný bir günde satsa, böyle bir mutluluðu  bulamazdý. Çocuk, yavaþça yerinden doðruldu. Sanki koltuk deðneðine ihtiyaç duymuyordu. Sýmsýcak bir tebessümle teþekkür  edip: Babam haklýymýþ!. dedi. Sakat olduðum için, üzülmeme  hiç gerek yok!. demiþti.

Cüneyd Suavi

Bu yazýyý her okuduðumda çok etkileniyorum. Küçücük bir kýzýn anne özlemini, annesizliðini anlatýyor. Bende bunun ne demek olduðunu çok iyi bilen birisi olarak anne-babalarýmýzýn kýymetini onlar yaþarken anlayabilmemizi diliyorum.

 

Merhaba anne,

Yine ben geldim.

Merak etme okuldan çýktýmda geldim.

Annelerde babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama, 

Ali "Okula gitmezsem annem çok kýzar, merak eder" demiþti de onun için söylüyorum.

Geçen hafta öðretmen, sað elimde sarýmsak, sol elimde soðan dedirte dedirte öðretti saðýmý solumu.

Ben biliyorum artýk anne saðým neresi, solum neresi

Aðrýyan yanýmýn neresi olduðunu

Þimdi iyi biliyorum anne.

Hani geçen geldiðimde

Þuram acýyor iþte þuram demiþtim de

Bir türlü söyleyememiþtim ya acýyan yanýmý anne

Bak þimdi söylüyorum

Þuram iþte,

Sol yaným çok acýyor anne.

Hem de her gün acýyor anne her gün.

Dün sabah annesi Ayþe'nin saçlarýný örmüþtü.

Elinden tutup okula getirdi. Yakasý da danteldi.

Zil çalýnca öptü, hadi yavrum sýnýfa dedi.

Bende aðladým,

Aðladým hiç de utanmadým.

Öðretmen ne oldu dedi.

Düþtüm dizim çok acýyor dedim.

Yalan söyledim anne.

Dizim acýmýyordu ama sol yaným çok acýyordu anne.

Bugün bende saçým örülsün istedim.

Babam ördü ama onunki gibi olmadý.

Dantel yaka istedim.

Babam "Ben bilmem ki kýzým" dedi.

Bari okula sen götür dedim.

"Kýzým, iþ" dedi.

Bende banane dedim, aðladým.

"Kýzým, ekmek" dedi babam.

Sustum ama okula giderken yine aðladým anne.

Ha bide sol yaným yine çok acýdý anne.

Herkesin çoraplarý bembeyaz, benimkiler gri gibi.

Zeynep "annem beyazlara renkli çamaþýr katmadan yýkýyormuþ" dedi.

Babam hepsini birlikte yýkýyor.

Babam çamaþýr yýkamasýný bilmiyor mu anne?

Uff babam, her gün domates peynir koyuyor beslenmeme.

Üzülmesin diye söylemiyorum ama

Arkadaþlarým her gün kurabiye, börek, pasta getiriyor.

Biliyorum babam pasta yapmasýný bilmez anne.

Hava kararýyor, ben gideyim anne.

Babam bilmiyor kaçýp kaçýp sana geldiðimi.

Duyarsa kýzmaz ama çok üzülür biliyorum.

Kim bozuyor topraðýný,

Çiçeklerini kim koparýyor.

Ýzin verme anne ne olur topraðýna el sürdürme.

Eve gidince aklýma geliyor bide bunun için aðlýyorum anne.

Kavanoz yanýmda, topraðýndan bir avuç daha alayým.

Biliyor musun anne her geliþimde aldýðým topraklarýný

Þu kavanozda biriktirdim.

Üzerine de resmini yapýþtýrýp baþucuma koydum.

Her sabah onu öpüyor kokluyorum.

Kimseye söyleme ama anne

Bazen de konuþuyorum onunla.

Ne yapayým seni çok özlüyorum anne.

Ha unutmadan,

Öðretmen yarýn anneyi anlatan bir yazý yazacaksýnýz dedi.

Ben babama yazdýracaðým.

Öðretmen anlarsa çok kýzar ama banane kýzarsa kýzsýn.

Ben seni hiç görmedim ki neyi, nasýl anlatacaðým anne.

Senin adýn geçince sol yaným acýyor anne.

Hiç bir þey yutamýyorum.

Bazen de dayanamayýp aðlýyorum.

Kâðýda da böyle yazamam ya anne.

Ben gidiyorum anne,

Topraðýný öpeyim, sende rüyama gel beni öp.

Mutlaka gel anne,

Sen rüyama gelmeyince sol yanýmýn acýsýyla uyanýyorum anne.

Sol yaným acýyor anne.

Ýþte tam þurasý,

Sol yaným çok acýyor anne.

Seni çok özledim,

Anne çook...